| « Փետրվար 2012 » | | Пн | Вт | Ср | Чт | Пт | Сб | Вс | | | 01 | 02 | 03 | 04 | 05 | | 06 | 07 | 08 | 09 | 10 | 11 | 12 | | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | | 27 | 28 | 29 | | | | | | | | | | | |
| Ստատիստիկա: | | Այսօր | | | այցելուներ | 3 | | դիտարկում | 3 | | Երեկ | | | այցելուներ | 1 | | դիտարկում | 1 | | Այս շաբաթվա մեջ | | | այցելուներ | 19 | | դիտարկում | 19 | | Այս ամսվա մեջ | | | այցելուներ | 47 | | դիտարկում | 44 | | Այս տարվա մեջ | | | այցելուներ | 242 | | դիտարկում | 233 |
| | Կարդացողներ | 0 | | Գրառումներ | 1 | | Մեկնաբանություններ | 7 | | | Մանրամասնորեն |
| RSS |
|
| | Երկուշաբթի, 02 Մարտ 2009 Տարեկան |
|---|
 23:48 | Բարի գալուստ կեղտոտ անձեռոցիկնե |  |
| Օրը` ստեղծագործական վերելքներով լեցուն
Տրամս` ոգեշնչված
Հոգեվիճակս` թերի բարձրագույն...
Տատուս թվից գրիպ չէի կպել: Արդեն մտածում էի, որ կամ իմունիտետ եմ ձեռք բերել էդ հիվանդության հանդեպ, կամ էլ зараза заразу не берет: Ճիշտն ասած` բնավորությունս հաշվի առնելով, ավելի շատ հակված էի երկրորդ տարբերակին:  Բայց արի ու տես, կամ առը հա քեզ, հիվանդացա: Զգացմունքներն աննկարագրելի են: Բայց մեկ ա ես անշառ հիվանդ եմ: Ամբողջ օրը համրյա թե միայնության մեջ, համակարգչի առաջ կամ դրա շրջակայքում անցկացրեցի, գնաց: Քսան բաժակ թեյ կուլ տվեցի, աշխատեցի սովորականից լավ սնվեմ ու, համաձայն համառությանս, ոչ մի դեղ չխմեցի:
Առավելապես էսօր ուզեցի, որ ինչ-որ մեկը թակի դուռը ու կիսի միայնությունս...  կեղտոտ անձեռոցիկների աշխարհում: Ու դուռը թակեցին: Չգիտեմ, Հայաստանում երկրորդ սմեն աշխատող փոստատարներ կան, թե չէ, բայց երեկոյան ժամը յոթին, էն էլ կիրակի օրը, նամակ էին բերել: Չէի զարմանա, եթե նամակը հանձնելուց հետո փոստատարը յախիդնի ժպտար ու ասեր. «Հայ փոստ: Մենք աշխատում ենք ցանկացած ժամի»: Բայց նա նեղություն չքաշեց անգամ ժպտալ, ուր մնաց թե մնացածը: «Առ, էս զիբիլը Սիսիանից են ուղարկել» մակարդակի ինչ-որ բան քթի տակ փնչացնելով տվեց նամակս ու ռադը քաշեց: Սյուզին էր գրել:
Կարծես հենց էն պահին երբ մտովի աչքի էի անցկացնում ընկերներիս ոչ մեծ ցուցակը, Սյուզին հեռու-հեռվից գոռաց. «Ինձ բացակա չդնես»: Դե, էլ ո՞նց դնեի, եթե միակ ներկան էլ հենց ինքն էր: Ընկերոջ մի կտոր ծրարում: Շատ ուրախացա: Տեսնես մենակ մենք ենք Հայաստանի մեջ իրար նամակ գրում, թե՞ էլի մարդ կա: Ինչ որա է, շատ եմ ուրախանում, երբ նամակ եմ ստանում: Հատկապես լավ մարդկանցից: Միշտ մանկական, կամ թե աղջկական եռանդով նստում եմ գեղեցիկ պատասխաններ գրելու... Գունավոր թղթերի վրա, գունավոր գրիչներով, ամեն տեսակ ֆիրթիֆլյուշկեքով: Էհ... թող բացելուց գոնե ժպտա... Ես սիրում եմ, երբ ժպտում են ինձ...
Բնօրինակը իմ վեբ կայքում
| | |
|
Գրանցում | 
Մուտք 
Անձնագիր 
Անձնական հաղորդագրություն 
Հարցաթերթիկ 
Հյուրատետր 
Ակումբներ 